Dit park ligt in midden Zweden , in Härjedalen . Het is een echt fjäll gebiedje ver van de andere fjällets . (fjäll is een hoog berggebied)De meeste fjällets vind je in het westen en noorden van Zweden en dan vooral in Lapland . Zo ver naar het zuiden en ver van de Noorse grens verwacht je dat niet meer . De toppen (tot 1277m) zijn in de verre omtrek goed te zien omdat ze omringd zijn door lager gelegen bossen . In de nabij gelegen dorpen Hede en Hedeviken zijn campings en deze liggen niet ver van het nationalpark . Vanaf deze campings heb je een mooi uitzicht op Sånfjället en bij zonsondergang kleurt de berg roze ! een hele aparte gewaarwording . De lokale bevolking beweert dat ze aan de kleur van de berg kunnen zien wat voor weer het word . Wat dit park ook bijzonder maakt is het feit dat hier de grootste populatie beren leeft en ook twee wolven .
In mijn eerste jaar dat ik naar Zweden ging kwam ik voorbij Sveg en zag voor het eerst in mijn leven besneeuwde bergtoppen (begin juni!). Dit maakte zoveel indruk dat ik die richting opreed en in Hede terecht kwam . Bij het tourist buro een kaart gekocht (gröna kartan 173A Sånfjället) schaal 1:50.000 , meer naar het noorden heb je alleen fjäll kartan met schaal 1:100.000 . Hier hadden ze ook folders over beren . Nu werd ik nog nieuwschieriger en de volgende dag ben ik gelijk naar het park gereden . Die dag heb ik de noordwestelijke helling beklommen tot een eind boven de boomgrens met uitzicht op de bergen in Noorwegen bijna 100 km verderop . Daarna helemaal rond de bergen gereden en op de camping in Hedeviken gestaan waar ik de allereerste gast was voor Bosse en Lilly , de camping was nog niet officieel geopend . Ik werd toch gastvrij ontvangen en ik kom er elk jaar weer even langs . De volgende dag weer naar het park gereden voor mijn allereerste hike in Zweden . Het gravelweggetje hield op bij een parkeerplaats . hier staan enkele huizen maar ik kon niemand ontdekken , het was er spookachtig stil . Behalve een paar oudere duitse toeristen maar die reden vrij snel weer terug . De plek heet Nyvallen en ligt op 777m hoogte ten noorden van een van de toppen die bedrieglijk dichtbij leek . Daar stond ik dan met mijn kleine rugzak waarin een fles met drinken , boterhammen , mijn kaart , een simpel plaatkompas , mijn verrekijker en mijn fototoestel zat . Er liep een pad dat werd aangegeven met rode palen , rode verf op boomstammen of rode linten . Het pad was ook aangegeven op de kaart dus ik kon niet verdwalen . Ik begon aan de tocht die tot nog toe de zwaarste in mijn leven zou worden . Het pad ging geleidelijk omhoog en onderweg zag ik op verschillende plekken de bewijzen dat hier inderdaad beren rondliepen , en natuurlijk veel sporen van rendieren en elanden . Al gouw kwam ik boven de boomgrens uit en kwam de eerste sneeuwvelden tegen met daaronder het begin van een beek . Tot dan toe had ik nog geen sporen gezien van andere mensen en ook in de sneeuw was geen spoor te zien . De eerste sneeuwvelden waren geen probleem , de sneeuw was hard en ik liep er zo over heen . Na verloop van tijd kwam ik bij een vrij groot sneeuwveld en vol goede moet begin ik aan de oversteek . Natuurlijk precies in het midden zak ik tot mijn kl. in de sneeuw weg en worstel mij verder en hierna waren ook de volgende sneeuwvelden niet meer zo makkelijk . De zon scheen en de temperatuur was lekker dus wat maakt het uit , zo heb ik weer wat te vertellen thuis . Opeens staat er op een kruising een richtingaanwijzer met de routes en het aantal kilometers , het bleek dat ik al 7 km afgelegd had . Naar links was een schuilhut en daar ben ik naartoe gelopen voor een pauze . De schuilhut lag op een prachtig plekje aan een klein bergmeertje en riant uitzicht op de bossen beneden . Vanaf de hut ging ik verder naar weer een kruising waar ik linksaf kon en zo een rondje kon maken terug naar de parkeerplaats . Dit was het zwaarste gedeelte . Het begon al met kleine maar steile hellingkjes die ik op en af liep . Nog steeds kon ik het pad volgen totdat ik op een ander meertje stuitte . Het pad was al niet meer goed te zien geweest en volgens mijn kaart en kompas was ik toch de goede kant op gelopen . Toch maar weer even terug om te kijken of ik het pad was afgelopen maar het bleek goed te zijn . Nog eens goed om me heen gekeken en de verrekijker gepakt . Een eind verderop bijna recht voor me zag ik op een boom die in het water stond een rood lint , het meertje was door het smeltwater natuurlijk veel groter dan normaal . Om het meertje heen gelopen en tussen de struiken door geklautert en het pad weer teruggevonden . Het pad daalde licht en de bomen werden steeds groter , maar de beekjes ook . Die kleine stroompjes die ik boven had gezien waren hier flinke beken geworden . Tussen de bomen was het ook warmer dan boven in de sneeuw en mijn fles was al gauw leeg , gelukkig kwam ik dus geregeld een beek tegen en water heeft nog nooit zo lekker gesmaakt . Door het geworstel in de sneeuw , het klauteren en springen over beken was ik al aardig aan m'n eind , vooral ook omdat ik dit niet gewent was . Op een gegeven moment gaat het verstand op nul en als ik eindelijk weer in Nyvallen ben ga ik eerst een halfuur op een rotsblok zitten . De auto is al in zicht maar ik heb geen energie meer om die laatste 50 meter te lopen .
Voor deze hike had ik niet getraint en omdat ik niet gewend was aan de hoogte , het konstante klimmen en dalen en omdat ik mijn krachten niet goed verdeeld had was ik helemaal afgepeigerd en heb de rest van mijn vakantie rustig aan gedaan . Toch ben ik blij dat ik deze hike gedaan heb want dit park was de moeite waard alhoewel het niet echt hoog en groot is maar wel mooie uitzichten bied . Ik was er vrij vroeg in het seizoen en ben geen mens (en dier) tegengekomen , waarschijnlijk is het er in het hoogseizoen ook niet druk . Bovenop de noordelijkste top (er zijn vijf toppen) staat een grote zendmast dus je hebt een goed bereik met je mobieltje .
Sånfjället is een mooie plek om onderweg naar het noorden even langs te gaan en het gebied is groot genoeg voor meerdere dagen .
terug