Toen ik voor het eerst naar Zweden ging had ik niet echt een doel , gewoon maar naar het noorden en we zien wel . Op een dag kwam ik in Porjus terecht en bleef daar hangen . Zodra ik weer in Zweden kom voel ik me weer thuis , maar als ik weer in Porjus kom ben ik echt weer op m'n plek . Deze omgeving heeft een heel eigen sfeer . Het dorp ligt aan een groot stuwmeer met een van de oudste waterkracht centrales van Zweden . Er ligt nog steeds een spoorlijn waar in het zomerseizoen een boemeltrein over rijd , en de trein stopt ook weer in Porjus bij het oude station wat nu een fotogalerij is . Er zijn wat winkeltjes , een hotel , een vandrarhem , een toeristburo , een school , benzinestation en zelfs een skihelling . Maar wat nog gekker is : er is een echte golfbaan ! Het dorp ligt aan weg 45 tussen Jokkmokk en Gällivare dus je kan het niet missen .
De stuwdam en vooral het krachtleiding net is prominent aanwezig en daar heeft Porjus zijn bestaansrecht eigenlijk aan te danken . Voordat de waterkrachtcentrale er was bestond Porjus uit zeven personen en lag middenin de wildernis . Er was geen weg tussen Porjus en Gällivare , waar het dichtstbijzijnde station was , dus toen de dam gebouwd moest worden werden alle materialen te voet dwars door de wildernis gesjouwd , een afstand van 50 km . Dit was in 1910 en in 1911 bereikte de spoorlijn Porjus en groeide het aantal inwoners tijdens de bouw van de dam tot 1460 mensen . Toen de dam en de waterkrachtcentrale klaar waren verdwenen veel mensen weer en behalve het personeel van de centrale woonden er weinig mensen . Tegenwoordig wonen er nog maar ong. 450 mensen . De oude originele dam ligt nu onder water vlak voor de nieuwe , maar de oude waterkrachtcentrale is nu een museum waar je rondleidingen kunt krijgen . Op verzoek kun je ook onderin de nieuwe krachtcentrale rondgeleid worden en dit is zeer indrukwekkend en zeker de moeite waard .
Iets meer naar het zuiden richting Jokkmokk ligt de Harsprånget krachtcentrale , de grootste in Zweden . Toen die gebouwd werd , ook middenin de wildernis , werd er een nieuw dorp uit de grond gestampt , kompleet met winkels , dorpshuis en wasserette . In de jaren 50 werd de bouw afgerond en de meeste werklui trokken weg met hun gezinnen , alleen het personeel van de dam bleef totdat er steeds meer geautomatiseerd werd en ook die vertrokken . Daarna hebben er nog wat militairen in Harsprånget gelegerd gelegen , maar nadat die waren vertrokken zijn de laatste gebouwen weggehaald . Het dorp was grotendeels met barakken en geprefabriceerde woningen gebouwd dus kon alles ook weer makkelijk weggehaald worden . Toch bestaat Harsprånget nog . Een gedeelte van de bestrating is er nog , en alle straatnaambordjes en de tennisbaan ! Als je in het vroegere centrum staat sta je op een grote open plek in het bos waar een informatiebord staat en waar alle asfaltwegen er nog goed bijliggen alsof de gebouwen er gisteren nog stonden . Dit geeft een onwezenlijke indruk en als het mistig is ook een beetje spookachtig . Er zijn mensen in Porjus die er niet komen omdat ze het een griezelige plek vinden .
De tennisbaan is alles wat er nog over is
verder