Oudejaars avond , diner in het hotel . Het is inmiddels half elf als we aanschuiven aan de gedekte tafel . We zouden eigenlijk kalkoen krijgen maar in plaats daarvan krijgen we fjällripa , ik zal het beestje maar sneeuwhoender noemen . Onderweg hadden we deze vogel al gezien hoewel deze door zijn perfekte witte schutkleur moeilijk is te zien in de sneeuw . Hij smaakt best en we hebben nauwelijks de laatste hap door de keel als we naar de naastgelegen pub gaan om oud en nieuw te vieren , het is al bijna twaalf uur . Ik ben nog maar net in de pub of ik word aangesproken door een oude bekende , die al vrij snel over onze zware tocht en de redding op de fjällen begint , het nieuws is dus al bekend in het dorp en ik zal er die avond nog meerdere keren aan herinnerd worden . Na elkaar een prettig nieuwjaar toegewenst te hebben onder het genot van champange en vuurwerk gaan Peggy en Bart al vrij snel hun bed opzoeken ,
ze houden het voor gezien . Binnen in de pub speelt een bandje en er word volop gedanst en gefeest . Zweden zijn wat dat betreft hetzelfde als nederlanders , het verschil is dat een zweed niet zo vaak een feestje viert en als de gelegenheid er dan is er wel goed gefeest word ! De volgende dag is een rustdag en we ontbijten om 12 uur s'middags , waarna we diezelfde middag bij Kenneth en Catrine op bezoek gaan , die nog wat last hebben van het afgelopen feest . We overleggen wat we verder nog gaan doen als het voorstel valt om een rondrit met de auto te maken waarbij we ook in Noorwegen zullen komen . Dit vooral door de diepe sneeuw en de felle kou , de temperatuur blijft tussen de -20 en -30 . De volgende dag vertrekken we met de auto van Kenneth en na een aantal kilometer zien we een eland naast de weg staan , waarna we even verderop nog een moeder met twee jongen zien . Hier in Lapland is het vrij zeldzaam om elanden te zien
en we hebben zeldzaam veel geluk dat we dit elanden gezin tegenkomen . Onderweg komen we ook nog wat fjällripa's tegen die je door hun schutkleur pas laat opmerkt terwijl ze toch midden op de weg zitten . Van Noorwegen kan ik zeggen dat het er minder spectaculair uitziet dan ik verwacht had . Wat wel apart is aan de fjorden is het feit dat ondanks de kou je dichtbij de zee open water hebt dat nog relatief warm is waardoor er een wolk van damp over het water van de fjord ligt . Op de terugweg stoppen we bij Hemavan om te eten in hotel restaurant Såningården (ik hoop dat het juist gespeld is) waar we heerlijk hebben gegeten . Nog nooit heb ik zulk lekker rendiervlees gehad , dit restaurant is een echte aanrader ! Als we s'avonds weer in Umnäs aankomen blijkt dat Kenneth het noorderlicht heeft gezien en even later spoeden we ons naar buiten , maar natuurlijk zien we niks . Vooral voor Bart is dit jammer want hij heeft het
nog nooit gezien .
Het is inmiddels 3 januari en Peggy en Bart keren terug naar huis , ik blijf nog een dag . Dit is mijn geluk want die avond geeft het noorderlicht een langdurige lichtshow , ik heb nog niet eerder meegemaakt dat het zo lang aanhoud . Ik ben zo dom geweest om mijn statief thuis te laten en zet daarom mijn kamera maar op een paaltje en mijn linker hand onder de kamera om de lens omhoog te richten . Ik schiet in no time het rolletje vol en aangezien ik met mijn blote handen foto's maak is dat maar goed ook , mijn handen vriezen er zowat af bij deze temperatuur ; -27 . Zo blijf ik nog een hele tijd staan te genieten van dit natuurwonder tot ik het echt koud ga krijgen en naar binnen ga om op te warmen . Deze vakantie was zeker de moeite waard geweest en dit had ik voor geen goud willen missen !
Met onze tocht en de redding door de bergreddingsdienst hebben we zelfs de krant gehaald ! Er stond een artikeltje in de Västerbottens kuriren , het dagblad van de provincie Västerbotten . Natuurlijk is het verhaal een beetje aangedikt maar dat geeft niet , ze hebben wel weer gespreksstof daar in Lapland .
Nu wil ik nog een paar dingen over dit hele verhaal kwijt . Misschien zijn er mensen die dit verhaal hebben gelezen en denken dat wij dierenbeulen zijn omdat wij honden voor ons laten werken . Maar deze honden , Alaskan Husky's , zijn speciaal gefokt voor dit werk en ze willen niks liever dan voor de slee lopen . Je bent een dierenbeul als je een Husky hebt waar je niks mee doet en die geen beweging krijgt ! Dit was een zware tocht vanwege extreem veel sneeuw , normaal is er in de eerste helft van de winter niet zo veel sneeuw , dat komt pas in maart . Maar in die maand word er veel meer met sneeuwscooters gereden zodat er overal sporen zijn . Ook kan ik niet zeggen dat we teveel risico hebben genomen , we hadden genoeg warme kleding bij ons en genoeg eten , we hadden gewoon pech dat er geen sneeuwscooter sporen meer waren anders was het heel anders gelopen . Maar hierdoor is dit toch een unieke ervaring geworden die ik niet gauw zal vergeten en dan vooral het beeld van de kleine dappere Cheva , zwoegend door de diepe sneeuw en ons zo op onze bestemming bracht .