31 december ,

het is bewolkt en het sneeuwt , de temperatuur zit tussen de -10 en -15 . Vandaag doen we het laatste stuk van 33km naar Solberg . Als we de honden inspannen krijgen we het al gauw warm , maar als we eenmaal op het meer zijn waait de sneeuw in ons gezicht . De sneeuw smelt op ons gezicht en het water bevriest direkt weer op onze wenkbrouwen en wimpers waardoor onze oogleden bijna vastvriezen als we met de ogen knipperen . Peggy en Bart doen al snel hun gelaatsmasker en skibril op , maar dat is voor mij geen optie en we moeten het meer in de volle lengte oversteken ! De wind komt recht van voren dus ga ik af en toe achterstevoren op de slee staan om mijn gezicht uit de wind te houden . Na een lange tocht over het meer gaan we het land op en beginnen we aan een lange klim die gelukkig niet erg steil is . Ondanks de diepe sneeuw kunnen de honden het aan en naar mijn idee zijn we vrij vlot bij Syterstugan , waar we de lunch zullen gebruiken . Tijdens de lunch belt Kenneth iemand op met zijn mobieltje om te vragen of er met sneeuwscooters een spoor gemaakt kan worden vanaf Solberg , maar diegene antwoord dat hij dat alleen niet aandurfd . Na de lunch vertrekken we voor wat later zal blijken een eindeloze tocht . We blijven nog een tijd klimmen en ik heb het idee dat we nog niet eerder zo hoog hebben gezeten . Door de sneeuw en de bewolking ziet alles er nu grijs uit en is er geen horizon meer te zien , de lucht en de sneeuw vormen een geheel en op deze hoogte zijn er ook geen bomen of struiken meer en het enigste houvast dat we hebben zijn de palen met de kruizen . Hierdoor verlies ik alle gevoel voor tijd en richting en ik ben blij dat Kenneth deze route goed kent en precies weet waar we zitten . Zijn honden hebben het zwaar in de diepe sneeuw en daarom vraagt Kenneth om twee extra honden . Peggy en ik leveren een van onze honden in en hierdoor gaat het beter voor Kenneth , maar nu heb ik problemen . Nu moet ik bijna kontinu de slee duwen en raak al snel achterop . Dat de sneeuw hier diep is merk ik als ik weer eens van de slee afstap om te helpen duwen en met bijde benen helemaal wegzak in de sneeuw en moet ik mezelf weer optrekken aan de slee . Wonder boven wonder blijven de honden doorgaan en zo ploeter ik nog even door totdat ik een hond terugkrijg waarna het beter gaat . Het is al donker als we het hoogste punt berijken en volgens Kenneth hebben we het zwaarste deel nu achter de rug . Maar naarmate de tijd verstrijkt word de sneeuw dieper en de honden van Kenneth moe en we leggen 2km af in 2,5 uur ! Zelfs Cheva heeft haar richtinggevoel nu verloren en weet het soms ook niet meer zodat Kenneth zelf van de slee afstapt en een eindje in de goede richting loopt en dan de honden roept . Tijdens een korte pauze ziet Kenneth zich genoodzaakt om de bergreddings dienst te bellen . Zij zullen vanaf Solberg onze richting uit komen en zo een spoor voor ons maken . We ploeteren verder , dat wil zeggen Kenneth ploetert verder want onze honden volgen zijn spoor en hebben minder last van de diepe sneeuw . Op een gegeven moment duikt vanuit de duisternis een berghut op en Kenneth roept dat het nu nog maar zes kilometer is . Ik roep naar achteren de vraag hoe laat het is , het blijkt al over vijf uur te zijn . We komen nog wel vooruit maar het word bijna hopeloos . Kenneth moet nu veel vooruit lopen om zijn team in de goede richting te krijgen . De kleine maar dappere Cheva is ook moe maar weigert op te geven , ze wil doorgaan maar de rest van het team ziet het nut er niet meer van in en blijven in de sneeuw zitten , al zijn ze nog niet afgepeigerd . Ze zijn deze extreme omstandigheden ook niet gewend . Dan zien we de eerste lichten van Solberg , het eind is in zicht . Nog altijd ploeteren we voort tot we opeens zien dat er schuin voor ons achter een hoogte lichtstralen de lucht in schijnen , eindelijk komt het reddingsteam . We stoppen als drie man op sneeuwscooters op ons afkomen , meer dan twee uur nadat Kenneth had gebeld ! Het blijkt dat ze met vier man waren vertrokken maar dat een van hen terug moest keren omdat hij niet door de diepe sneeuw vooruit kwam ! Nu we over het spoor van de sneeuwscooters kunnen gaan gaat het een heel stuk beter , maar nu ligt Neo weer dwars . Hij zit links van de lange kabel maar wil aan de rechterkant dus zet ik Hobbe links en Neo rechts , ondertussen mopperend over het oponthoud . Nu gaat het goed vooral als we gaan afdalen . Met mijn gedachten zit ik al bij het oudejaars diner dat we die avond hebben in het scooterhotellet in Umnäs en eindelijk komen we aan bij Catrine die ons staat op te wachten met de auto . Zij heeft daar drie en een half uur op ons staan te wachten en als we de honden in de speciaal voor husky's gebouwde aanhanger hebben gezet met de sleden erbovenop is het al negen uur !