30 december ,

mooi helder weer maar koud ; -32 , en we hebben 40km voor de boeg . We hadden afgesproken om dit keer vroeg op te staan en om zeven uur gingen we de honden voeren . Het voelt buiten niet eens koud aan maar bij de eerste ademteug moet ik hoesten , de ijskoude lucht prikkelt mijn luchtwegen . Tijdens het voeren van de honden vraagt Kenneth of ik de thermosflessen nog in mijn slee heb liggen . Inderdaad , die was ik dus vergeten . Ik neem ze mee naar de keuken van het hotel om ze opnieuw te vullen en het blijkt dat de thee die er nog in zit nog lauw is ! Nadat we onszelf gevoerd hebben kijken we nog even naar het weerbericht op tv en het blijkt dat we in het koudste gebied zitten . Later op de dag zal de bewolking toenemen en is er kans op sneeuw , maar word het minder koud . Vlak voor het vertrek maken de honden het hele hotel wakker , goedemorgen ! Kenneth vraagt mij om bij mijn voorste twee honden te gaan staan om ze in toom te houden als hij vertrekt . Omdat we 180 graden moeten draaien en vanwege de diepe sneeuw zal kenneth niet veel vaart hebben en hij wil niet dat mijn team tegen hem aan loopt . Het valt niet mee om Kawa en Harley tegen te houden en ik krijg al visioenen dat wanneer ik ze loslaat de hele troep er vandoor gaat en ik met een snoekduik mijn slee moet proberen te pakken . Zodra Kenneth ver genoeg is krijg ik een seintje en laat Kawa en Harley los , maar het anker houd ze tegen ! Het blijkt dat mijn anker zeer stevig in de sneeuw vast zit , ik krijg het moeilijk los . Ook mijn honden hebben moeite met de diepe sneeuw dus deze keer schieten we niet als een raket weg . Ook Peggy en Bart hadden hun slee goed verankerd en Bart heeft zelfs moeite om zijn anker uit de sneeuw te krijgen . Door de felle kou was ons aangeraden om extra kleding aan te trekken en het gezichtsmasker en de skibril voor te doen . Doordat mijn warme adem ook naar boven gaat en achter de skibril komt , begint die al gauw te beslaan en daarna te bevriezen . Ik doe de skibril omhoog maar daardoor bevriesd mijn eigen bril , die ik dan maar afdoe . Door de beslagen skibril en zonder bril zie ik erg weinig en vraag aan kenneth om even te stoppen voor overleg . Met het masker en de skibril zie ik niks dus besluit ik maar om het erop te wagen en ze af te doen . Als we weer verder gaan blijkt de kou in mijn gezicht mee te vallen , ik begin waarschijnlijk aan het klimaat te wennen . Na een stuk door het bos zullen we een langwerpig meer in de volle lengte oversteken , hier waait het dus ook . Omdat mijn team Kenneth niet kan bijhouden help ik ze af en toe , maar dat doe ik vooral om warm te blijven . Af en toe ga ik gehurkt achterop de slee zitten om mijn gezicht uit de wind te houden , en probeer wat van de natuur te genieten . De zon staat net boven de horizon en laat de bergtoppen goud / oranje oplichten . Na het meer volgt weer een lange klim naar de fjället en ik krijg het al gauw warm en doe mijn extra winterjas uit . Halverwege de klim vraagt Kenneth of alles OK is en ik zeg dat ik het erg warm heb . Doe dan je jas uit zegt hij waarop ik antwoord dat ik dat al gedaan heb . Daarop zegt hij weer dat ik de jas die ik aan heb ook uit moet doen . Het klinkt niet erg logisch bij -30 maar volg toch zijn advies op . Zo gaan we verder waarbij ik niet meer aan mijn bovenlijf heb dan mijn wollen hemd , een trui en een fleece vest . Als ik achterom kijk zie ik Peggy en Bart nog steeds met hun dikke kleding en hun gelaatsmaskers op . Ben ik dan de enige die het warm heeft ? Zolang we klimmen en in de luwte zijn gaat het goed , maar zodra ik de wind weer voel doe ik als de sodemieter mijn jas weer aan . Als we bijna bovenaan zijn kunnen we een glimp van de zon zien , de eerste en enigste keer deze tour . Dan komen we aan bij een STF stuga waar we zullen lunchen . Hierboven waait het hard en de honden gaan direkt op een rolletje in de sneeuw liggen . We gaan naar het bijgebouwtje dat altijd open is wanneer de beheerder van de grote stuga niet aanwezig is , we zijn nog buiten het seizoen dat pas in februari begint . De kachel word in brand gestoken , (het hout dan natuurlijk) en Kenneth begint elandvlees te braden waardoor de kleine ruimte snel gevuld is met rook en damp . Kenneth vraagt zich af of we Dominique nog zullen treffen . Hij is een fransman die ook met toeristen hondensledetochten houd en hij zou vandaag ook de route vanaf deze stuga tot Tärnasjönstuga gaan volgen , maar we hebben niemand gezien . Later bleek dat hij niet meer dan een half uur achter ons zat , maar dat zijn honden ons spoor niet meer konden volgen , dat was in een half uur dichtgewaait ! Hierdoor is hij maar teruggekeerd naar de STF stuga . Ook de honden van Kenneth kunnen geen richting meer bepalen als we halverwege Tärnasjönstuga zijn , het spoor is verdwenen door de harde wind , het is nog net geen sneeuwstorm . Kenneth haalt Cheva bij Bart vandaan om zijn eigen team te leiden . Cheva is een kleine maar dappere husky en de beste leider die hij heeft . Nu gaat het weer wat beter vooral omdat Cheva luistert naar de aanwijzingen van Kenneth . De route word aangegeven door palen met een kruis erop , maar een hond ziet geen verschil tussen een boom en een paal en daardoor moet Kenneth Cheva vertellen in welke richting ze moet gaan . Ik krijg groot respect voor haar als ik haar door de diepe sneeuw zie zwemmen maar onddanks dat onvermoeibaar verdergaat . Inmiddels is het donker geworden en we hebben dan wel allemaal een hoofdlamp , het is toch een handicap . Eindelijk komen we op het meer Tärnasjö en hier is zelfs een sneeuwscooter spoor ! Nu zijn we vlot bij de stuga welke van binnen veel kouder blijkt te zijn dan de buitentemperatuur , die inmiddels weer omhooggegaan is naar -15 . Deze stuga zit normaal gesproken op slot maar Kenneth heeft als een van de weinige een sleutel . De kachel word warm gestookt tot hij gloeit en het word aangenaam warm in onze kamer , de rest van het gebouw blijft ijskoud . Als we dan ook de deur naar de gang openen komt er een golf koude lucht naar binnen die als een wolk condens naar binnen rolt . Die avond brengen we door met wat aanwezige lektuur en het leegmaken van een fles wijn . s'Nachts kunnen we lekker warm slapen dankzij de kachel . Degene die wakker word om bijvoorbeeld naar de wc te gaan zorgt ervoor dat er wat hout op het vuur komt , zodat we s'ochtends wakker worden in de aangename warmte .