het sneeuwt niet meer en het begint voorzichtig op te klaren waardoor de temperatuur steeds lager word : -23 . Eerst gaan we de honden voeren , daarna komen wij zelf aan de beurt . Die dag zullen we naar Ammarnäs gaan waar we in een hotel slapen . Deze etappe is vrij kort met maar 30km . Stig en Catrine zullen met de sneeuwscooters terug naar huis gaan , dus vanaf nu moeten we onszelf redden . Zodra de honden weer in hun harnas gehesen zijn en voor de slee gespannen worden ze weer erg onrustig . Bij de start gaat het gelijk al fout , ik heb nog geen meter afgelegd of ik lig weer om . Doordat de gekantelde slee in de diepe sneeuw ligt zijn de honden gestopt , maar ik krijg nauwelijks de tijd om de slee weer overeind te zetten want de honden sprinten gelijk weg en zo sjees ik met geweld het meer op , het anker achter de slee aan slepend . We steken het meer bijna in de volle lengte over waardoor we door de wind de kou een beetje gaan voelen , maar het uitzicht is goed . We hadden eerder al enige meren overgestoken en er zouden er nog meer volgen , waar we met gemengde gevoelens over dachten . Op de meren kwamen we goed vooruit maar doordat we niet mee hoefden te helpen en door de wind waren het koude stukken in de route . Op sommige meren kwam er water op het ijs door scheuren . Het zag er wat vreemd uit maar was ongevaarlijk , het ijs was sterk genoeg om er met een vrachtauto overheen te rijden . Op die plekken werd de sneeuw natuurlijk nat en was het moeilijk voor de honden om de slee erdoorheen te trekken . Als we dan weer de oever opklimmen zullen we aan een stuk door klimmen tot boven de boomgrens , het eerste stuk over de fjällen . Pirat is inmiddels weer ingeruild voor Hobbe en heb ik Harley naast Kawa , voorlopig zal ik dit team zo houden . Op de fjället blijkt het sneeuwscooter spoor bijna dichtgesneeuwd maar de honden van Kenneth kunnen het spoor nog goed vinden . Het eerste stuk op de fjället waait het matig waardoor ik een extra jas aantrek waar een grote kapuchon aan zit waarmee ik mijn gezicht uit de wind kan houden . Een paar kilometer verder zitten we in de luwte van de bergtoppen en dat voelt wat aangenamer aan . Op een tegenover liggende helling zien we de lichten van de eerste sneeuwscooters en daarna komen we een groepje backpackers op ski's tegen . Kenneth stopt om een praatje te maken en het blijkt een groep studenten uit Stockholm te zijn die een trektocht willen gaan maken , maar ze zien er wat verloren uit . Als we weer vertrokken zijn kijkt Bart nog eens achterom en ziet dat ze er nog steeds staan , waarschijnlijk staan ze te twijfelen of ze terug zullen gaan naar Ammarnäs . Nu krijgen we een lange afdaling . Af en toe gaat het er wild aan toe door de steile helling en het hobbelige pad , soms komt mijn slee bijna los van de sneeuw , ondanks dat ik rem . Als er sneeuwscooters ons willen passeren stoppen we even , de honden zijn nogal bang voor sneeuwscooters . We kunnen merken dat we het dorp berijken door het brede pad en de vele sneeuwscooters en al snel zijn we in de achtertuin van het hotel waar we de honden uitspannen . Ondertussen is de temperatuur al gezakt tot -27 wat niet echt te merken is , maar toch zijn we blij dat we in een warm hotel zullen slapen . Voor het diner staat vis op het menu , die op de zweedse manier is klaargemaakt , dus met veel zout maar wel lekker . Als nagerecht nemen we ijs , alsof we nog niet genoeg kou hebben gehad ! Die avond krijgen we van Kenneth het advies om ervoor te zorgen dat we onze kleding goed drogen aangezien hij verwacht dat het de volgende dag erg koud zal worden . Hij zou gelijk krijgen .
vervolg